Εσύ γιορτάζεις?

14 Φεβρουαρίου. Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Η γιορτή των “ερωτευμένων”. Δωράκια, καρδούλες, γλυκά, κοσμήματα και γενικά όλων των ειδών οι σαχλαμάρες εμπεριέχονται στην γιορτή του προαναφερθέντος αγίου. Δεν θα αρχίσω να αραδιάζω κατεβατά κατά της συγκεκριμένης γιορτής. Απλά θα αναφέρω κάποια πράγματα που πιστεύω η πλειοψηφία του κόσμου (ειδικά οι άντρες) συμφωνεί με αυτά.

Είναι τεράστια υποκρισία αυτό που γίνεται με τα δώρα-ένδειξη αγάπης και το ξέρουμε όλοι. Δεν ήθελα να αναφερθώ σε αυτό όμως, ο καθένας κάνει αυτό που νομίζει και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Καλά κανεί στο κάτω-κάτω, μαγκιά του. Αυτό που θέλω να πώ είναι οτι γιατί πρέπει να υπάρχει τέτοια γιορτή? Είναι ότι πιο υποκριτικό και άχρηστο. Λες και όλοι περιμένουν την συγκεκριμένη μέρα για να “μελώσουν το γλυκο”….Το αστείο είναι οτι δεν φταίνε τα media και οι εταιρίες που προωθούν αυτή την “γιορτή”. Φταίει ο ηλίθιος κοσμάκης (και οι γκόμενες φυσικά) που πιστεύουν οτι αν κάνουν κάποιο δώρο στον/ην γκόμενο/α θα φτιάξουν όλα στην σχέση τους (Θεέ μου, ανατρίχιασα που το έγραψα, νομίζω οτι είμαι η Τένια Μακρή). Κάτι αξιοσημείωτο, για να δείξω πάλι οτι η εμπορευματοποίηση των παντών είναι γεγονός, ήθελα να υπενθυμίσω οτι ο Άγιος Βαλεντίνος γιορτάζεται απο τους καθολικούς. Εμείς (που υποτίθεται οτι είμαστε ορθόδοξοι) γιατί γιορτάζουμε?* Τελος πάντων δεν φταίει κανένας άλλος. Μόνο ο κόσμος. Και οι μουν____λοι (only joking)….

Μια πρόταση: Επειδή όπως λέει και σε μια διαφήμιση του περιοδικού Mauve (που δεν ξέρω αν κυκλοφορεί πια) οτι “τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή είναι δωρεάν” θα ήθελα να σας παρουσιάσω το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει μια γυναίκα σε ένα άντρα….. **

Αστεία σημείωση: “2α ή 3η Λυκείου. Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου. Κατευθύνομαι προς την τάξη γεμάτος χαρά και όρεξη (δεν δέχομαι σχόλια) που το κουδούνι χτύπησε και μια ακόμα διδακτική ώρα ξεκινούσε. Στον διάδρομο με πετυχαίνει η ξακουστή πλέον, Γερακίνα, και με ρωτά στο άκυρο με μια ατελείωτη χαρα και ευχαρίστηση:

- “Εσύ γιορτάζεις σήμερα?” με ένα χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα αυτιά.

- “Γιατί, τι είναι σήμερα?” ρωτώ με ελαφρό θράσος, προσπαθώντας να μην γελάσω.

- “Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, καλέ”, μου απαντά με απορία και έκπληξη μαζί.

- “Εμένα Νίκο με λένε, όχι Βαλεντίνο” της απαντώ χαλαρά αλλα αποφασιστικά….

Το τεράστιο χαμόγελο εξαφανίστηκε μεσα σε δέκατα του δευτερολέπτου.

- “Αααα…..” μου κάνει και αφού έμεινε κολλημένη για λίγο, έφυγε για το τμήμα της.

Καταλαβαίνετε οτι πέθανα στα γέλια μόνος μου….

* Όλοι ξέρουμε την απάντηση!

** Όσοι δεν γνωρίζετε τι σημαίνει η φραση “give someone wood” ψάξτε το και θα βρείτε τη σημασία της, είναι slang term…

Τα Χριστούγεννα είναι όλα τα λεφτά…

Κατ’ αρχήν καλή χρονιά. Το 2010 πέρασε με την σειρά του στην ιστορία, καλωσορίζοντας το νέο χρόνο. Θέλω να αναφερθώ λιγο (!) στην εμπορευματοποίηση της περιόδου των Χριστουγέννων. Πρωτα απ’ όλα θέλω να πω οτι λατρεύω τα Χριστούγεννα και γενικότερα αυτή την περίοδο με τα σπίτια στολισμένα, το κόσμο που κυκλοφορεί με ανεβασμένη διάθεση, την γιορτινή ατμόσφαιρα, τα γλυκά αλλα πιο πολύ την Αθήνα και ιδιαιτέρως το κέντρο (!). Πέρα απο αυτα όμως, υπάρχουν και πολλά πράγματα που απαιχθάνομαι τα Χριστούγεννα.

Έχει δημιουργηθεί εδω και πολλά χρόνια αυτη η ατμόσφαιρα λόγω του “πνεύματος των Χριστουγέννων”  και του Αγ. Βασίλη (πιστεύω καταλαβαίνετε το λόγο) οπου όλοι πρέπει να γινόμαστε καλοί, τίμιοι και φιλεύσπλαχνοι άνθρωποι. Τα Χριστούγεννα πρέπει να δίνουμε. Παντού, αλλιώς το “πνεύμα” θα μας μαλώσει. Για να το πω πολύ πιο εριστικά τα Χριστούγεννα είναι άλλη μια ευκαιρία να βουτήξουν λεφτά τα αφεντικά, τα εμπορικά κέντρα, οι πολυεθνικές και γενικότερα τα μαγαζιά κλπ. στηριζόμενοι στο γεγονός οτι τα Χριστούγεννα πρέπει να είμαστε όλοι αγαπημένοι μεταξύ μας και να αγοράζουμε δωρα, καρδούλες, στολίδια, μπιχλιμπίδια, παιχνιδάκια, σκατουλάκια όλων των ειδών απλά και μόνο επειδή ειναι Χριστούγεννα, οπου για “αυτούς” Χριστούγεννα σημαίνουν περίοδος αγοράς νέων αυτοκινήτων και ακινήτων. Εντάξει το παρατραβάω αλλά μην κοροϊδευόμαστε, η εμπορευματοποιήση την περίοδο των Χριστουγεννων είναι ολοφάνερη και το κακό είναι οτι ο κόσμος την έχει αποδεχθεί και πιστεύει οτι είναι και σωστή. Επίσης, γιατί υπάρχει τόση “αγάπη” τα Χριστούγεννα, ενώ όλο τον υπόλοιπο χρόνο είμαστε (όχι όλοι φυσικά) εγωϊστές, τσιγγούνιδες και άσπλαχνοι?

Υπάρχει τόση “αγάπη” γιατί μας έχουν κάνει να πιστέψουμε οτι υπάρχει. Γιατί αυτή η “αγάπη” είναι κερδοφόρα και με τις αγορές του κόσμου τα μαγαζιά και τα εμπορικά κέντρα γεμίζουν και πάλι. Ερώτηση: Απο πού ήρθε το έθιμο του δώρου την Πρωτοχρονία απο τον Αγ. Βασίλη? Απάντηση: Απο κάτι πανέξυπνους φραγκοφονίαδες που επειδή ο κακότυχος ο Αγ. Βασίλης ξεψύχησε 1η Ιανουάρη, του έριξαν κατάρα να κάνει delivery δώρα σε όλο τον κόσμο (εκτός απο Αφρική λόγω ακριβών μεταφορικών) μια ζωή. Ερώτηση: Γιατί η περίδος των Χριστουγέννων αρχίζει τα τελευταία χρόνια απο τις αρχές Νοέμβρη? Απάντηση: Γιατί έχει “πέσει” η δουλειά τα τελευταία χρόνια και απλά “αύξησαν” την περίοδο των Χριστουγεννων για να μπαίνει ο κόσμος γρηγορότερα στο trip-άκι να αγοράζει, να κάνει δώρα σε γνωστούς-συγγενείς-παιδιά και να στολίζει το σπίτι ώστε να κάνει ψώνια νωρίτερα και περισσότερες φορές (μεγαλύτερη περίοδος=περισσότερα ψώνια) με σκοπό να μαζεύψουν οι γνωστοί-άγνωστοι πιο πολλά λεφτά.

Όπως και να ‘χει τα Χριστούγεννα έχουν εμπορευματοποιηθεί μέχρι αηδίας και το σκήνικό αυτό δεν φαίνεται να αλλάζει. Αντιθέτως, κάθε χρόνο η κατάσταση χειροτερεύει και πιστεύω οτι κάποια στιγμή τα Χριστούγεννα θα αρχίζουν τέλη Σεπτέμβρη-αρχές Οκτώβρη. I’m just saying…

Υ.Γ. : Αν ο μέσος πολίτης ήταν πολύ πιο ηλίθιος και καθόλου σκεπτόμενος (όχι βέβαια οτι τώρα σκέφτεται) θα είχαμε “Χριστούγεννα” όλο το χρόνο…

Υ.Γ. : Όσο περνούν τα χρόνια καταλαβαίνω οτι δεν υπάρχουν θρησκείες, μόνο ένας κοινός θεός. Τα λεφτά.

Υ.Γ. : Μετά τον χουβαρντά Αγ. Βασίλη, είπαν και οι υπόλοιποι Άγιοι να δίνουν κανένα δωρο και ιδιαίτερα ο Αγ. Βαλεντίνος…*

* Έρχεται και ‘σένα η σειρά σου!

Η Απομυθοποίηση της Κλασσικής Μουσικής

Έφτασα αισίως στα 20 και μεγαλώνοντας με μουσική, απο μικρό παιδί, ένα πράγμα παρατήρησα. Οτι η κλασσική μουσική θεωρείται το υπέρτατο είδος μουσικής, η ύψιστη μορφή τέχνης. Η κλασσική μουσική για τον άμουσο κοσμάκη (δεν το λέω υποτιμητικά) είναι κατι άτρωτο, πεντακάθαρο, αψεγάδιαστο, τέλειο. Κατα πόσο όμως αυτό ισχύει?

Θέλω λοιπόν να σκιαγραφήσω μια πλευρά της κλασσικής μουσικής που ο περισσότερος κόσμος ποτε δεν θα μάθει. Κάθε είδος μουσικής έχει πάντοτε ευφιέστατους, ενδιαφέροντες καλλιτέχνες που πάντοτε έχουν κατι καινούργιο και μοναδικό να σου προσφέρουν, ετσι έχει καλλιτέχνες που τα έργα τους είναι αδίαφορα, βαρετά, μονότονα (αν και αυτό δεν είναι πάντα μειονέκτημα). Εδώ λοιπόν θέλω να επέμβω. Η κλασσική μουσική λόγω ηλικίας και προφανώς λόγω ύφους θεωρούνταν (και ευτυχώς ή δυστυχώς πάντοτε θα θεωρείται) η μουσική που σε ποσοστό 99% (και δεν υπερβάλλω) οι καλλιτέχνες της και τα έργα τους ήταν παραδείγματα προς μίμηση και μοντέλα για μετ’ έπειτα μουσικούς, κριτικούς αλλά και φιλόμουσους ανθρώπους γενικότερα. Δεν διαφωνώ, αντιθέτως υποστηρίζω αυτή την άποψη. Διαφωνώ καθέτως όμως με το ποσοστό. Όπως σε κάθε άλλο είδος μουσικής, υπάρχουν κακοι, αδιάφοροι καλλιτέχνες με άθλια και προχειροφτιαγμένα έργα. Ναι, υπάρχουν και στην κλασσική μουσική. Υπάρχουν πολλοί μουσικοί που έχουν αποκτήσει τεράστια φήμη και όνομα ενώ δεν αξίζουν τίποτα απο τα δυό (και στην κλασσική μουσικη αυτό είναι πολύ συχνό φαινόμενο). Λόγω της ηλικίας, της εποχής και ύφους, όπως προανέφερα, έχει δημιουργηθεί (δεν ξέρω πώς και απο ποιούς) μια ασπίδα που προστατεύει την κλασσική μουσική απο ολα τα καυστικά σχόλια, την αυστηρή κριτική και …τα κακόγουστα έργα μόνο και μόνο επειδή είναι…παλιά και το ύφος της αρμόζει περισσότερο σε ανθρώπους της “υψηλης” κοινωνίας.

Έτσι έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως την κλασσική μουσική δεν μπορούμε να την σχολιάζουμε πικρόχολα, να την “πειράζουμε” και προφανώς να την συγκρίνουμε με άλλα είδη. Πρέπει παντού και πάντα να είναι τέλεια. Σε όλους τους τομείς. Ε, δεν είναι έτσι for God’s sake. Η κλασσική μουσική έχει πολλους άθλιους μουσικούς και εντυπωσιακά…βαρετά έργα που έχουν αποκτήσει την φήμη του “καλού” επειδή ανήκουν σε εκείνη την εποχή. Φυσικά υπάρχουν και ιερά τέρατα που δεν χρειάζεται να αναφέρω καν και που ήταν και θα μείνουν αξεπέραστοι όσα χρόνια και αν περάσουν. Μετά απο όλα αυτά τα χρόνια όμως ένα πράγμα κατάλαβα. Υπάρχουν αριστουργήματα σε όλα τα είδη μουσικής (η έστω στα περισσότερα) που επειδή δεν εχουν το ανάλογο ύφος ή ήχο με την κλασσική, θεωρούνται κατώτερα.Όσο “βαρύ” και αν ακούγεται, η κλασσική μουσική δεν είναι το υπέρτατο είδος μουσικής, η ύψιστη μορφή τέχνης.

Υanni μου το μαντήλι σου…

Κλείνοντας 25 χρόνια στην μουσική σκηνή, θα ήθελα να κάνω ενα μικρό αφιέρωμα σε εναν Έλληνα που έχει κάνει μια τεράστια καριέρα στο χώρο της instrumental μουσικής. Ο λόγος για τον Γιάννη Χρυσομάλλη, γνωστός στο μουσικό στερέωμα ως Yanni (ή Giannis Chrysomallis). Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1954. Ξεκίνησε απο μικρή ηλικία να ασχολείται με την μουσική ως αυτοδίδακτος πιανίστας. Μετακόμισε στην Αμερική για σπουδές στην ψυχολογία, αλλα ο ίδιος είχε αλλες βλέψεις για το μέλλον.Το 1984 κυκλοφορεί ο πρώτος του δίσκος, ομως η επιτυχία θα έρθει περίπου 8-9 χρόνια αργότερα. 1992-3: 2 Βραβεία Grammy, ενω ένα χρόνο αργότερα έρχεται το αποκορύφωμα της καριέρας του με τον δίσκο “Live at the Acropolis” οπου ο Yanni μετα απο χρόνια επιστρέφει στην Ελλάδα για μια μεγαλειώδη συναυλία στο Ηρώδειο. Η συναυλία κυκλοφόρησε και σε μορφή video κανοντας τη ανάρπαστη, φέρνοντας έσοδα της τάξης των $7 Εκ. και ένα βραβείο Emmy. Η συναυλία αυτή έχει παιχτεί σε περισσότερες απο 60 χώρες  κανοντάς την το δεύτερο δημοφιλέστερο video παγκοσμίως μετα το Thriller του M. Jackson. Για να μην τα πολυλογώ ο Yanni εχει κυκλοφορήσει πανω απο 55 δίσκους απο τους οποιους οι 35 είναι πλατινένιοι και χρυσοί και εισπράξεις που ανέρχονται σε $20 Εκ. Επίσης έχει παίξει ζωντανά μπροστά σε περισσότερους απο 2 Εκ. ανθρώπους, σε πανω απο 20 χώρες  παγκοσμίως.

Όταν πρωτοδιάβασα το βιογραφικό του, μια ερώτηση μου ήρθε στο μυαλό…Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν το Γιάννη Χρυσομάλλη? Οταν λοιπον ο Yanni κατάλαβε το μουσικό επίπεδο της χώρας μας, δεν επέστρεψε. Μας κούνησε το μαντήλι και δημιούργησε μόνος του ενα τεράστιο όνομα στην παγκόσμια μουσική σκηνή χωρις managers,ΜΜΕ,διαφημήσεις κ.λ.π.

Παρακάτω παραθέτω 2 links για να ακούσετε ενα μικρό δείγμα της μουσικής του Yanni…

http://www.youtube.com/watch?v=SSrH_oqnrl0

http://www.youtube.com/watch?v=QBTRJACmrns

Y.Γ. Το καλύτερο σημείο, προσωπικά, στο πρώτο κομμάτι είναι το solo της λύρας οπου διακρίνεται καθαρά η μαγεία της “μονοτονίας” στη μουσική. Enjoy!

Awakening…

Επειδή δεν μου ταιριάζουν οι καθωσπρεπισμοί, δεν θα σας καλωσορίσω σε αυτό το blog (ο Θεός να το κάνει). Απλά θα ήθελα να σας ενημερώσω οτι απο εδώ και στο εξής σε αυτο το ιστολόγιο (πςςς, τι είπα) θα μπορω δημοσίως να εκθέσω την αποψή μου για να καυτιριάζω γεγονότα, καταστάσεις και κατα κύριο λόγο την μουσική (ως μόδα και βιομηχανία).Ο καιρός γαρ εγγύς…